Το 915

Το 915, είναι η λεωφορειακή γραμμή που συνδέει τον Προφήτη Ηλία της Καστέλας με το Λόφο Βώκου στον Πειραιά. Συνήθως δεν φτάνει μέχρι το Λόφο Βώκου. Οι κάτοικοι τη χρησιμοποιούν συνήθως για να φτάσουν στον ιστορικό σταθμό του ΗΣΑΠ ή στο κέντρο του Πειραιά, στην Πλατεία Κοραή. Πρόκειται για ένα «συγκοινωνιακό θαύμα». Το λεωφορείο γέρνει σαν φορτηγό δεξαμενόπλοιο σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, και δονείται από κραδασμούς παρόμοιους με αυτούς ενός αεροπλάνου μέσα σε μικρή καταιγίδα. Μερικέ φορές η διαδρομή είναι ευχάριστη, άλλοτε πάλι όλοι –εκτός από τους καθήμενους- είναι «στοιβαγμένοι σαν τις σαρδέλες», με αποτέλεσμα να έχουν εμφανιστεί πλήθος κρούσματα κλοπών…

Στην πρόσφατη έκθεση ζωγραφικής

Στην πρόσφατη έκθεση ζωγραφικής της Νίκης Καποκάκη στη γκαλερί Artville στην οδό Δεινοκράτους 12, κοντά στη Δεξαμενή στο Κολωνάκι, εμφανίστηκε και ένας ψυχίατρος, ο κ. Γρηγόρης Σιωμόπουλος. Έγραψε λοιπόν για τα έργα της Καποκάκη: “Σπαρακτικά όμορφα, προσεγγίζουν τους στενούς χώρους της ανθρώπινης εγγύτητας”. Ψυχίατρος είναι αυτός ή ποιητής; Μάλλον και τα δύο…Εγώ πάντως σκοπεύω να “χρησιμοποιήσω” τη φράση του…

Όνειδος. Η θεία νάρκη.

I

Όνειδος. Η θεία νάρκη. Τούτο το φως θα ‘πρεπε να περιμένει. Έχει κι η ανάσα τα χάδια της. Έλα, Ελένη, έλα τώρα που γίνεται. Ανώφελο κάθε πριν. Ανώφελο κάθε πιστεύω. Είναι οι αγιογραφίες που με τρομάζουνε. Αλλιώς θα ήτανε αν σε δεχόμουν, αλλιώς. Είναι και τ’ αστάθμητα πλοία σου. Έρεβός μου, πνίγηκες μαζί της. Μέχρις ότου η θάλασσα να μας πιει. Για το ύστερο και το καλύτερο του αποχωρισμού. Α, η Ίδη! Ο Γιούχτας – και ό, τι έχω χαράξει στους τοίχους του κελιού. Απαγχονίζομαι. Αύριο, απαγχονίζομαι.

II

Το πνεύμα σας ξεναγώ. Θωπεύω τον ναρκισσισμό σας.

Καθώς διψάτε, θα μ’ ακούσετε – ενέχυρο ακέραιο της ζωής. Δεν θα μιλήσω για τη φρίκη μου – ούτε την κατάρα του ανθρώπου θα αναφέρω. Ούτε στην διαφυγή μου θα αναφερθώ. Θα μ’ ακούσετε όμως.
Γιατί διαφέρουμε.
Γιατί επιφορτιστήκαμε.
Γιατί τα media είναι η ισχύς μας.
Επειδή η γλώσσα είναι το πρώτο medium.
Και τέλος, επειδή ακόμη και ο Κοραής είχε αντίπαλο καθώς λεν έναν Σταγειρίτη.
Γι’ αυτό θα μ’ ακούσετε.

Ειλικρινά σου λέω

Ειλικρινά σου λέω
δεν με ενοχλούν τα μανταλάκια πάνω στο άδειο σχοινί-
φυσικά μ’ ευχαριστούν περισσότερο οι απλωμένες μπουγάδες-
ω, η νεύρωση του καινούργιου!
οφείλω να μαρκετάρω τα ποιήματα
ακόμη κι εδώ είμαστε εκατοντάδες
εκατοντάδες ανέκδοτοι
που διψούν για μια κριτική.
“Ω, εσείς οι εταιρείες!”- νόμισες ότι θα σε κυκλοφορήσουμε εσύ από τη Νίκαια- συγγνώμη, δεν ξέραμε – κι όμως είσαι περισσότερο υγιής: η τραγουδίστρια έφυγε για τη Γερμανία.
εμείς για πού να φύγουμε;
Πέρα απ’ το δώμα μας δεν έχει δρόμο
πέρα απ’ το δώμα μας
ζούμε το πριν και το μετά-

κι ύστερα είδα ότι πίσω απ’ τ’ απλωμένα
είχε κι άλλα ρούχα να ασθμαίνουν
δεν τελείωνε εδώ μονάχα το σχοινί.

7-10-09

Ατομικισμός και πολιτική

Οι περισσότεροι άνθρωποι στην Ιστορία του Δυτικού πολιτισμού δεν ήταν σολιψιστές [από το λατινικό solo ipse = μόνον εγώ / φιλοσοφική (αναγωγική) μέθοδος με στόχο κυρίως την φιλοσοφική απόδειξη της ύπαρξης τόσο του εαυτού όσο και του Κόσμου εν γένει. Αν βιωθεί ως στάση ζωής παράγει έναν ηθικά ανεπίτρεπτο εγωκεντρισμό]- ούτε ατομικιστές. Ήταν άνθρωποι που αγαπούσαν τη ζωή και προσπαθούσαν για το καλύτερο. Στη σύγχρονη όμως ελληνική τουλάχιστον κοινωνία, επικρατεί παράλληλα και ένας άκρατος ατομικισμός. Υπάρχει η ρήση «μισό μέτρο απ’ τον κ—- μου κι όπου θέλει ας μπει». Αυτοί οι άνθρωποι, τέτοιοι άνθρωποι, ξεχνούν αυτό που συμπυκνώνει ο Arthur Miller στη φράση «η ανθρωπότητα περνάει από την πίσω αυλή του σπιτιού μας», στο θλιβερό θεατρικό του «Ήταν όλοι τους παιδιά μου». Βέβαια στην εποχή μας, δεν επικρατεί και κάποια ευρείας μορφής συλλογικότητα. Οι περισσότεροι είναι ίσως απλά απορροφημένοι από τον εαυτό τους και την αδιάκοπη βιομέριμνα. Το ζητούμενο είναι λοιπόν μία σκέψη πολιτική.

* * *

Η πολιτική ξεκινάει και αντικατοπτρίζεται από τη σχέση του ανθρώπου με τα άλλα είδη – από τη σχέση με τα ζώα και τα φυτά. Και φυσικά κατόπιν κι από τις μεταξύ μας σχέσεις και συμπεριφορές – κι από τις πράξεις μας. Δεν είμαστε παρά ένα είδος ανάμεσα στα άλλα. Μόνο που αντί για κελάηδισμα λ.χ., έχουμε τη γλώσσα και το ασυνείδητο: συνεπώς αναπτύσσουμε μία καθοριστική συλλογική πολιτική σκέψη. Η ατομική –από την άλλη- πολιτική σκέψη, συνιστά μονάχα μια απαρχή πολιτικής και ανθρώπινης συνεπώς, συνειδητότητας.