Σταθερότητα, Φαντασία και κάτι σαν νόμος…

Κάτι σαν νόμος: Η ζωή πάντα είναι πολύ πλούσια – αρκεί να είσαι έτοιμος να τη δεχτείς – κάποιες φορές στενεύει – αλλά το ζήτημα είναι να μπαινοβγαίνεις από τα παράθυρά της – αυτό, σε τελευταία ανάλυση: και ν’ αναζητάς το χρώμα και την ατμόσφαιρα – τη γλώσσα της δηλαδή.

***

Το μόνο σταθερό πράγμα στη ζωή μας είναι το ότι υπάρχουμε- μόνο και μόνο ότι υπάρχουμε- απλώς το ότι υπάρχουμε: κι αυτό είναι συγκλονιστικό όταν το συνειδητοποιεί κανείς.

***

Τεράστια είναι μονάχα είτε η άγνοιά μας είτε η φαντασία μας: και τα δύο άλλωστε προάγουν είτε την επιστήμη είτε την τέχνη.

Νοιάξιμο – Μοναξιά – κ.ά.

Η έγνοια – το νοιάξιμο- και η υποχρέωση μας συνδέουν με το νόημα της ζωής – από την απόλαυση ως τον πόνο – και μένει τελικά η χαρά του να δουλεύει κανείς ακατάπαυστα και να έρχεται αδιάλειπτα σχεδόν σε ουσιαστική επαφή με τους Άλλους.

***

Η ζωή είναι δυνατή: και «strong» και «possible».

***

Δεν υπάρχει η έκφραση «είμαι μόνος» – πρόκειται μονάχα για ένα δύσβατο προϊόν του 20ου αιώνα στη Δύση: άκου, βλέπε, μίλα – και όσα και ό, τι προκύψει. Επέμενε στη διαθεσιμότητά σου. Ο James Joyce στους «Δουβλινέζους» του εισάγει για πρώτη φορά την έννοια: «He felt he was alone». Αυτό, λάθρα μας στιγμάτισε.

Πολιτική

Η πολιτική ξεκινάει και αντικατοπτρίζεται από τη σχέση του ανθρώπου με τα άλλα είδη – από τη σχέση με τα ζώα και τα φυτά. Και φυσικά κατόπιν κι από τις μεταξύ μας σχέσεις και συμπεριφορές – κι από τις πράξεις μας. Δεν είμαστε παρά ένα είδος ανάμεσα στα άλλα. Μόνο που αντί για κελάηδισμα λ.χ., έχουμε τη  γλώσσα και το ασυνείδητο: συνεπώς αναπτύσσουμε μία καθοριστική συλλογική πολιτική σκέψη. Η ατομική –από την άλλη- πολιτική σκέψη, συνιστά μονάχα μια απαρχή πολιτικής και ανθρώπινης συνεπώς, συνειδητότητας.

Εργασία & ρουτίνα

Η εργασία είναι καταναγκασμός; Πιο υγιές μου φαίνεται ότι είναι να δουλεύει κανείς από περιέργεια. Είναι η περισσότερο ευφυής απάντηση που βρήκα. Είναι ό, τι πραγματοποιεί το μεγαλύτερο άνοιγμα προς τον κόσμο.

***

«Ίσως η ανία να είναι το ευγενέστερο ανθρώπινο συναίσθημα» έλεγε ο Τζιάκομο Λεοπάρντι. Από την άλλη, η ρουτίνα και η σταθερότητα σηματοδοτούν, οριοθετούν την ευτυχία. Μια ρουτίνα χωρίς πλήξη είναι μήπως το τελικό ζητούμενο;