Και κάτι από τον Θουκυδίδη (Βιβλίο Ι, 76.2)

Μιλούν οι Αθηναίοι και μέσα σε άλλα λένε και τα εξής, αναφερόμενοι στα Μηδικά:
«Έτσι κι εμείς δεν κάναμε τίποτε το παράδοξο ή αντίθετο προς τη φύση των ανθρωπίνων πραγμάτων, όταν δεχτήκαμε την ηγεμονία που μας προσφερόταν και όταν, τώρα, αρνιόμαστε να την εγκαταλείψουμε, κινούμενοι από ισχυρά ελατήρια, την δόξα, τον φόβο και το όφελος (υπό των μεγίστων νικηθέντες, τιμής και δέους και ωφελείας). Δεν είμαστε άλλωστε οι πρώτοι που εφαρμόσαμε τέτοια πολιτική. Από πάντα υπάρχει η αρχή ότι ο αδύνατος υπακούει στη θέληση του δυνατού (αιεί καθεστώτος τον ήσσω υπό του δυνατωτέρου κατείργεσθαι) κι εμείς έχουμε την πεποίθηση πως το αξίζουμε».

Νομίζω ότι το πιο πάνω παράθεμα είναι ίσως αρκετά χρήσιμο στις μέρες μας. Ας το σκεφτούμε κάπως. Προσέξτε ότι αναφέρεται στην «φύση των ανθρωπίνων πραγμάτων» (από του ανθρωπείου τρόπου).

Κάτι για το Κράτος και το Δίκαιο

Η ανάπτυξη της προσωπικής ευθύνης του καθενός – τόσο όσον αφορά στον εαυτό του όσο και στους Άλλους -, μαζί με την αφύπνιση της όποιας κοινωνικής και πολιτικής του συνείδησης, καθιστούν την έννοια του Κράτους δευτερεύουσα. Το θέμα είναι να εκδιώξουμε την απληστία από την ανθρώπινη καρδιά, να εγκαθιδρύσουμε μια εσωτερική πειθαρχία και ν’ ασπαστούμε αυθόρμητα τις αρχές καθ’ εαυτές ενός συλλογικού Δικαίου.

Για τον ατομικισμό

Δεν μπορεί κανείς να «απομονώσει» έναν άνθρωπο: ο ατομικισμός παρουσιάζει θεμελιώδη φιλοσοφικά και επιστημολογικά σφάλματα. Ούτε καν τον εαυτό του δεν μπορεί κανείς να απομονώσει. Υπάρχει μόνο η ανθρωπότητα, η φύση, η άγνωστη πορεία. Χρειαζόμαστε τους θεούς. Τόσο οι καταστασιακοί, όσο και οι αθεϊστές, είναι υπεύθυνοι -μαζί με τους υπέρμαχους του μονοθεϊσμού κατά περίεργη αντιδιαστολή- για την κατάσταση της συμπεριφοράς και της άκομψης αμηχανίας του Δυτικού ανθρώπου σήμερα.