Ο λοστρόμος του σούπερ μάρκετ

Υπάρχουν σούπερ μάρκετ όπου ο κλιματισμός τον χειμώνα δεν λειτουργεί. Η Αλεξάνδρα, ταμίας κυρίως, αλλά επιφορτισμένη και με άλλες δραστηριότητες – όπως απογραφή προϊόντων λ.χ.- κρυώνει. Φοράει δύο μάλλινα πλεκτά, και δύο υφασμάτινες φανέλλες. Κάποιες φορές, εκείνος ο διευθυντής ο αγέλαστος και απόμακρος, τη φέρνει σε τέτοια ψυχική κατάσταση που δεν μπορεί ούτε καν να χαμογελάσει στους φιλικότατα διακείμενους προς αυτήν πελάτες. Σε όσους τουλάχιστον διάκεινται φιλικά απέναντί της, καθόσον οι περισσότεροι, μου φαίνεται, δεν την θεωρούν παρά κάτι λίγο μόλις παραπάνω από ένα ρομπότ. Ένα μηχάνημα εξυπηρέτησης. Ιδού μια από τις αμαρτίες του Δυτικού Πολιτισμού σήμερα. Η Αλεξάνδρα λοιπόν κρυώνει: και μέσα και έξω. Και μέσα της και εξωτερικά. Αλλά η σκέψη της μοναχοκόρης της την κρατά. Ω, μα αυτό δεν είναι μελό! Οφείλεις να αγαπάς κάποιον. Κι είναι καλύτερα ν’ αρχίσεις από τον ίδιο σου τον εαυτό. Ιδού, επαναλαμβανόμεθα. Άλλη μια από τις αμαρτίες του σύγχρονου Δυτικού Πολιτισμού… Κι αυτός ο λοστρόμος, ο διευθυντής, άραγε θα αλλάξει ποτέ; Ποιόν ν’ αγαπάει αυτός στ’ αλήθεια; Ποιόν;

Τι είναι κοινωνία (μια απόπειρα ορισμού της)

Τι είναι κοινωνία;

Οργανωμένα στιγμιότυπα σταθερών ή/και αλληλοδιαδεχόμενων αόρατων προσδοκιών μέσα στο συνειδητό ανθρώπινο γίγνεσθαι που συγκροτείται από σταθερά αναπαραγόμενες σχέσεις.

Συμφέρον

Όλοι μας έχουμε θυσιάσει τα συμφέροντά μας – κατά κάποιο τρόπο συλλογικό- αποδεχόμενοι λ.χ. τα «χαράτσια». Τι θα γινόταν αν όλοι μας θυσιάζαμε και το ατομικό συμφέρον; Μήπως οδηγούμασταν έτσι σε μία κοινωνία με ευρεία πολιτική συνείδηση;