Μερικές Αλήθειες

Μερικές αλήθειες:

Η ανθρωπότητα είναι στο Είναι.
Το Είναι είναι “πλήρως εξατομικευμένο”.
Αυτό το παρεμηνεύουμε εσφαλμένα ως “αίσθημα μοναξιάς”.
Όλοι είναι σαν κι εμάς: “ξένοι μέσα στον εαυτό τους”. (Μια φράση από το σχετικό βιβλίο της Julia Kristeva). Eίμαστε δηλαδή όλοι μας κατά κάποιο τρόπο μετανάστες.
Όλοι ζούμε με τα ίδια ερωτήματα: “ποιός είμαι, πού πάω και γιατί; ποιά είναι η σχέση μου με τον κόσμο;” Ή ακόμη περισσότερο: “Τι σχέση έχω εγώ με τον Κόσμο; ποιός είναι ο πραγματικός μου εαυτός;”
Όλοι έχουμε αρχή και τέλος ως εγκόσμιες, σωματικές παρουσίες, και ανήκουμε αποκλειστικά στην ιστορικότητά μας.
Όλοι μας ζούμε μέσα στην Ιστορία, ελπίζοντας και γνωρίζοντας.
Όλοι μας συμμετέχουμε στη δημιουργική πορεία της ανθρωπότητας. Ο Καθένας με τον τρόπο του.

O Λόγος

Ο Λόγος είναι ένα όριο:
εκστομίζεται και ενσαρκώνει – οντώνει το υποκείμενο.
Ο Λόγος είναι άμυνα:
εντοπίζει και, ωστόσο, αντίστροφα
αυτοεκτοπίζει το υποκείμενο.
Ο Λόγος είναι “παρένθεση” –
Ο Λόγος είναι “απεύθυνση” –
Ο Λόγος είναι ο επίσκοπος της στιγμής.

The Logic of the Heart

THE LOGIC OF THE HEART

Soul to soul and chewing gum stops
back to nothing back to no one at all
back to zero let’ s now again begin
(is it Moscow or is it Berlin? ) Baby Nemo

Why don’t you speak to me
why don’t you smile at me
why don’t you play your part
this is not art
this is the logic of the heart

no compassion and no more dreams at all
that’s a way out to gain control
can that spirit glow hold on for long
(maybe in Athens or maybe in Honk Kong?) Baby Nemo

Inner pain-then try to explain
a fine short cut that is now on my way
gotta groove gotta settle down
Baby Nemo

collectivity -just learn about
dreaming of you
dreams of my life
step aside
just step aside
Baby Nemo

overwhelm me
underestimate me
a piece of moonlight
can’ t light up my sky
but your moonbeams can
I try so hard, I try so hard
gazing speechless to each other
what’s your brand?
What’s your last name
what’s your mail
where’s your comfort?

Προς μία Τεχνολογία της Συνείδησης

Ο Ανδρέας Κάλβος ήταν από τους πρώτους που μίλησε για την “κίνηση της ψυχής”.
Υποθέτουμε ότι εφόσον είναι δυνατόν να νοηθεί κάτι τέτοιο, σίγουρα τότε δεν θα έχει σαν χαρακτηριστικό του την σταθερότητα. Κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα μάλλον τρομακτικό. Αρκετά, θα λέγαμε. Χαρακτηρίζεται αυτή η κίνηση από ποικιλομορφία, πολυπλοκότητα. Και εξασφαλίζει μία δεικλίδα για την περιγραφή της έννοιας του “χαρακτήρα” που υποτίθεται ότι προσδιορίζει κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Ο χαρακτήρας είναι ένα κατά καιρούς περίβλημα μήπως; ή μήπως τείνει να ενοποιήσει τις δυνάμεις της Φύσεως εντός μας; ο χαρακτήρας είναι αυτό με το οποίο παρουσιαζόμαστε στους Άλλους, ένας γνώμονας του εαυτού μας, ή μήπως ταυτίζεται κατά το δυνατόν με τις συμπεριφορές μας όταν βρισκόμαστε κατά μόνας; Αλλά δεν μπορούμε να απομονώσουμε ποτέ έναν άνθρωπο: πώς θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε το φαινόμενο αυτό του αδιαλείπτως ανήκειν μέσα στον Κόσμο, ανάμεσα στους Άλλους; Και τι σημαίνει η φράση – από την άλλη – ότι “έχω χάσει τον εαυτό μου” ή ότι “προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου”; Είναι μερικές φορές που κάποιοι από μας θέτουμε στον εαυτό μας το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αυτός ο Κόσμος χωρίς εμένα; τι σημαίνει αυτό – κι όλα αυτά συνάμα που έχω γνωρίσει ως πραγματικά; Ο Κόσμος είναι πρώτιστα ένα ρευστό σύστημα από σχέσεις: ακόμη και η όποια σχέση με τον εαυτό μας ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία. Το να βγώ από τον εαυτό μου όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βγαίνω και από τον Κόσμο. Μετέχω απλώς σε μία εμπειρία. Αλλόκοτη ίσως, αλλά πάντοτε εντός του Κόσμου: συνεπώς ο Κόσμος δεν αποτελείται μονάχα από τα αισθητά αντικείμενα, τα όντα, τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Ο Κόσμος ο αληθινός εκτείνεται κατ’ ανάγκη πολύ μακρύτερα. Αυτό που λέμε “ψυχή”, ανήκει σ’ ένα υπερκόσμιο σύμπαν – που δεν έχει να κάνει με τις πραγματικότητες που γνωρίζουμε. Η θέαση μονάχα αυτού του υπερκοσμίου στοιχείου του σύμπαντος είναι επιτρεπτή. Αυτό, αντιστοιχεί κάπως με την αλληγορία του σπηλαίου στον Πλάτωνα: “ἀναβάντες ἱκανῶς ἴδωσι”.

“Γράφω – ο μόνος λόγος για τον οποίο γράφω” –έλεγε ο Foucault, “είναι για να βγαίνω από τον εαυτό μου”. Κι εμείς που θέλουμε να μιλήσουμε για μια τεχνολογία της συνείδησης, πού αποσκοπούμε; Και γιατί αναφερθήκαμε έστω και υποδόρια σε κάτι από την αλληγορία του σπηλαίου; Θέλουμε να δείξουμε την απαραίτητη και αναπόδραστη κίνηση της στοχαστικής μας, ανθρώπινης φύσης, από τα δεσμά στο φως του ήλιου και αντίστροφα: είναι μια κίνηση παλλίνδρομη που χαρακτηρίζει κάθε άνθρωπο: από τα εις εαυτόν στο καθολικό και αντίστροφα. Από τα εις εαυτόν στην απεύθυνση. “Οδός άνω κάτω μία και ωυτή” σημείωνε ο Ηράκλειτος.