Κάτι απλό…

Κάτι απλό…

Δεν νοείται νομίζω ατομικότητα παρά μονάχα ως εξαίρεση: συμμετέχουμε στα φυσικά στοιχεία της Γης, στις φυσικές παραμέτρους (βαρύτητα, μαγνητικό πεδίο, ακτινοβολίες), όλοι μαζί, παντού και πάντα καθώς «η ανθρωπότητα περνά από την πίσω αυλή του σπιτιού μας». Και η εξαίρεση αυτή που στηρίζει το επιχείρημα περί όποιας νοητής ατομικότητας, δεν είναι παρά αρνητική, δεν αποτελεί παρά μία «ιερή καταδίκη».

Επιπρόσθετα, ο καθένας έχει και διατηρεί την προσωπική του ιστορία – κάτι που φαινομενικά τον διαφοροποιεί σχεδόν απόλυτα από τους Άλλους, εφόσον δηλαδή αφεθεί και σμίξει μ’ αυτήν την ψευδαίσθηση περί προσωπικού.

Ζούμε όμως μέσα σε μία καθόλα μαζική κοινωνία, όπου οι μικρές μας καθημερινές ιστορίες σηματοδοτούνται κατά καιρούς και σχεδόν αδιάλειπτα από μείζονα Ιστορικά γεγονότα, όπως η Πτώση του Τείχους το 1989 λ.χ., και ταυτόχρονα οι ζωές μας νοηματοδοτούνται από την ανάδυση διαφόρων ρευμάτων σκέψης & τέχνης, τρόπων παραγωγής και τεχνολογιών, που από ένα σημείο και μετά δεν παρουσιάζουν τίποτε σχεδόν πρωτοφανέρωτο. Βρισκόμαστε σε μια επικράτεια του Είναι της Τεχνολογίας.

Ο σολιψιστής βρίσκεται λοιπόν σε βαθιά αυταπάτη – και τον ακολουθεί ίσως ο «κινδυνολόγος»… Όμως η «ιερή καταδίκη» της «μοναξιάς» και της «άκαρπης» αλληλεγγύης, φαίνεται ότι τελικά ισχύουν το ίδιο για όλους. Το υπογράφει η εποχή μας, η κοινή μας μοίρα, το ίδιο το θρόϊσμα της Ιστορίας. Απλώς διαφέρουμε λιγάκι ως προς το έθος του ο καθένας μας και τον τρόπο πορείας μας, εμφάνισης κι αναδίπλωσης αυτού του έθους μέσα στον Κόσμο.