Δύο καταξιωμένοι ποιητές κι εγώ…

1. Χαράλαμπος Λάσκαρις

Ι

Πάρε την αλήθεια μου – την αλήθεια μου πάρε
Ω, εσύ έρμαιο λαθραίο χρονική καρδιά που φέγγει γυμνή σε τέλειον οπτικό ρυθμό κάθε αρωγή του χρόνου! Εσύ, αλληλουχία πνιγμού γυναικών ακαταπαύστων!
Πρόδηλη τυραννία των μετόχων σου στις αγορές ύψιστης κεφαλαιοποίησης.
Κι ο ήλιος αργεί στις συνέπειές του. Αργεί όσο κι η άσφαλτος να δέσει, γνωρίζοντας κύτταρα, σπάργανα και φύκια.

Τώρα βγαίνει τ’ όνειρο στο χαρτί
Σμίλη και περιφέρεια βάζουν τους κύκλους στο κορμί σου.
Το πλοίο κρατά τη ρότα του με βαρούλκα αποθηκευτικά –
Το πλοίο αντηχεί στο κενό της οστέινης νήσου.
Εκεί πέρα μακριά – κοντά στο γνώριμο σχήμα του ορίζοντα καθώς καθελκύεται γονιμοποιημένο την πρώτη μέρα της επαφής με το νερό…

Δεν ξέρω αν έζησα ένα όνειρο, δεν μπορώ να το ξέρω – ήταν ευρύ το πεδίο βολών
Κι η πρόσβαση στο διάκενο της χάριτος ενθυμημένη. Όλα από τα πριν, όλα από τα πριν…

Στο Floral και στο Ίλιον εκήδευσα την αγάπη μου.
Έμεινα με τα πόδια, τροχός της συνύπαρξης χωρίς ποτέ μου
Να εντοπίσω την κάμψη της εναλλαγής.
Πλέω τρεμάμενος, πλέω…

Κι από το ποτήρι του νερού
Εύχομαι χώμα:
Τόσο χώμα ώστε να με διαστείλει
Νέφος προσταγής στα περίχωρα του λεπτού Σύμπαντος
Που μου επετράπη.

ΙΙ

Τώρα,
Γονυπετής, ένθερμος πετώ μέσα μου
Καύκαλο της δόξας νεκρό
ως ανάκλιντρο πέρδικος
Στα διάκενα που μου χαρίζουν οι έντυπες πνιγμένες μου ομιλίες…

Εμμένω όμως, εμμένω βαρύς ως τόπος
Κι επιλέγω δονούσα την αυγή να με συνοδεύσει
Στις ανοιχτές κηλίδες της ώχρας και του φωτός
Μέσα στις σκιές του ξύλου
Μέσα στη σιωπηρή προσμονή του δώματος –
Ανάλγητος, έκτακτος, σε χώματα σκόρπια και δρόμους βιασμένους
Με τα δάχτυλα πιο μικρά κι από αστέρια,
Μέσα στους αρμούς του σκυροδέματος
Μέσα στο πρόσωπο της μοίρας
Και το ραγδαίο χτύπο του σκοταδιού
Στις ίριδες που διαλύονται κάθε μέρα στην αχλή και στο φιλί της νύχτας.

Διανέμω.
Αισίως ολοφυρόμενος εγώ,
Διανέμω.

4 – 10 – 2013 & 20 – 9 – 2014

2. Οδυσσέας Ελύτης

Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ’ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.
Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που ‘ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

(από το O μικρός ναυτίλος, Ίκαρος 1985)

3. Νίκος Εγγονόπουλος

Η Ύδρα των Πουλιών

Μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, του πρώτου σπιτιού μας μέσ’ στη λαύρα του θέρους,
Στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
Θ’ ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ’ αχιβάδες και κάστρα
Που βουβά παραστέκουν σ’ όσ’ αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες
Αυλακώνουν μ’ αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες,
Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων, στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,
Μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα, και πόθο που λες πάει να σβύση κι αποτόμως γυρεύει
Ν’ ανεβή πιο ψηλά, να γκρεμίση, να σπάση, παραθύρια ν’ ανοίξη, να φωνάξω, να κλάψη,
Να ρημάξω, ν’ αράξη, να σκιστή, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
Περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ’ αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάση, αν φτάση, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,
Τροπικούς και πηγάδια θα διαβή, ως να φέξη η αυγή η πλανεύτρα μ’ άυλων Κούρδων κραιπάλη,
Ν’ αγοράση κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια, ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέση τη μορφή των πουλιών.

(από τα Ποιήματα, Β´, Ίκαρος, Αθήνα, 1977)

Μια πολύ μικρή απόπειρα εικονογράφησης του πλανήτη

earth_nightEARTH22thunderΣτη Γη, πέφτουν περίπου 100.000 κεραυνοί το λεπτό (Πηγή: TIME-LIFE Books). Ενώ παράλληλα, ήδη από το 2012, οπότε και υπήρξαν τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, οι αναζητήσεις μέσω της Google μόνο, ξεπερνούσαν τα 3,5 δισεκατομμύρια ημερησίως – δηλαδή 40.000 αναζητήσεις το δευτερόλεπτο! (Πηγή: www.lifo.gr).

Χρήστες που όταν δεν «κεραυνοβολούνται» -οπότε και οφείλουν να κλείνουν τον υπολογιστή – πληκτρολογούν ασταμάτητα…
Προσθέστε σ’ αυτό τους ανέμους, την κίνηση της θάλασσας, τα τριξίματα των πάγων, τις φωνές των ζώων, καθώς και τις δικές μας ομιλίες, την μουσική μας και δείτε…

Προσθέστε ακόμη στην εικόνα μας αυτούς που παίζουν με κάποια μπάλα, αυτούς που ψαρεύουν στη θάλασσα, αυτούς που οργώνουν, αυτούς που πολεμούν μεταξύ τους, τις γυναίκες που γεννούν, κι όλους αυτούς που μετακινούνται…

Τι βλέπετε;