Ηθική και τεχνολογία

Αρχικά φαίνεται ότι στις μέρες μας, είναι η τεχνολογία που ρυθμίζει κατά κύριο λόγο την ανθρώπινη συμπεριφορά, ή την ηθική εν ολίγοις: το τι είναι και το τι δεν είναι κοινοποιήσιμο, το πότε είναι κάτι κοινοποιήσιμο – ο διαδραστικός χρόνος, οι διαδραστικοί νόμοι, η αυτόματη σύνταξη κάποιου κοινού και αόρατου συντακτικού χάρτη του ηθικώς κατακριτέου, όσα έχουν σχέση με τη βία, τη σεξουαλικότητα και τις εναλλακτικές πολιτικές, φιλτράρονται αυτόματα από την «ηλεκτρονική συνείδηση του χρήστη» και παίρνουν το δρόμο τους μέσα στο φιλόξενο και καθαρό περιβάλλον της ανθρώπινης πορείας μέσα στην Ιστορία. Δεν υπάρχει καμία νεοαποκτημένη έννοια ελευθερίας εδώ, στην επικράτεια δηλαδή του τεχνολογικού, αλλά ένα ακόμη πρόσωπο, μία όψη του εαυτού όπως αυτός διασαφηνίζει την ταυτότητά του ριγμένος μέσα στην υφή της δικής του χρονικότητας: επιείκεια στους νέους, αυστηρότητα στους μεγαλύτερους: ήδη ο ηθικός νόμος έχει κτισθεί ως θέσπισμα ανθρώπινο μέσα στον όποιο αυτοματισμό της κοινωνίας της τεχνολογίας. Εν ολίγοις, ο ανθρώπινος εαυτός είναι αυτός που ελέγχει τα πράγματα, καθώς επιβάλλει στα «θέλω» του ένα φιλτράρισμα καθαρά ηθικής υφής, όπως κάνει άλλωστε και στην υπόλοιπη καθημερινότητά του. Η τεχνολογία, ως ένας «γενικευμένος Άλλος» βοηθά απλώς σ’ αυτή τη ρύθμιση της συμπεριφοράς όπως και στον επανακαθορισμό της.

Κάτι σαν κριτική παραίνεση

https://labrostsamisarchives.bandcamp.com/releases
Ακούω και γράφω: μεσημέρι στον Ωκεανό. Ένας υπήκοος της Γης, με το όνομα Λάμπρος Τσάμης, έχοντας κατακτήσει μια μακριά πορεία από και προς το σώμα, από και προς τον χώρο, που διακατέχεται από μια αμείλικτη ευαισθησία απέναντι στον ήχο που κυοφορούν οι λογής εικόνες της πόλης, ή του εντοπισμένου Κόσμου- μας καλεί σ’ ένα απαλό συνταξίδευμα ανάμεσα στο χειροπιαστό μύθο που εξυφαίνει ώριμα χωρίς ίχνος νοσταλγίας, και τη σιωπηρή υποταγή- και ανάμεσα στις δικές μας εγκατεστημένες στιγμές του καθημερινού και την ολοκληρωμένη, δική του καθ’ εαυτή εντιμότητα. Το μόνο που απαιτείται είναι η πλήρης παράδοση στην κομψότατη αισθητική του πηγαίου-χωρίς καμιά υπερβολή-ταλέντου του. Δεν ενορχηστρώνει «θόρυβο», αυτός ο άνθρωπος, ενορχηστρώνει Κόσμο. Άλλοτε βουβά τρομαχτικός, μας μυεί στη σκοτοδίνη της ύπαρξης χωρίς να αφήνει αιχμές για καμία άλλη σαγήνη πέρα από αυτή της ίδιας μας της δίψας για ομορφιά. Άλλοτε πάλι ευγενικός, μας αφήνει έρημους σαν παιδιά, ώστε να αυτοπροσδιοριστούμε, νηφάλια στοχεύοντας στην άρση της ματαιότητας των επιλογών μας. Ιδιοφυώς καταιγιστικός όσο και πληθωρικός. Εξαντλητικά τέλειος. Και δεν γνωρίζω ούτε καν ποιός είναι αυτός που έχει κάνει την εξαιρετική παραγωγή.