Κάτι σαν κριτική παραίνεση

https://labrostsamisarchives.bandcamp.com/releases
Ακούω και γράφω: μεσημέρι στον Ωκεανό. Ένας υπήκοος της Γης, με το όνομα Λάμπρος Τσάμης, έχοντας κατακτήσει μια μακριά πορεία από και προς το σώμα, από και προς τον χώρο, που διακατέχεται από μια αμείλικτη ευαισθησία απέναντι στον ήχο που κυοφορούν οι λογής εικόνες της πόλης, ή του εντοπισμένου Κόσμου- μας καλεί σ’ ένα απαλό συνταξίδευμα ανάμεσα στο χειροπιαστό μύθο που εξυφαίνει ώριμα χωρίς ίχνος νοσταλγίας, και τη σιωπηρή υποταγή- και ανάμεσα στις δικές μας εγκατεστημένες στιγμές του καθημερινού και την ολοκληρωμένη, δική του καθ’ εαυτή εντιμότητα. Το μόνο που απαιτείται είναι η πλήρης παράδοση στην κομψότατη αισθητική του πηγαίου-χωρίς καμιά υπερβολή-ταλέντου του. Δεν ενορχηστρώνει «θόρυβο», αυτός ο άνθρωπος, ενορχηστρώνει Κόσμο. Άλλοτε βουβά τρομαχτικός, μας μυεί στη σκοτοδίνη της ύπαρξης χωρίς να αφήνει αιχμές για καμία άλλη σαγήνη πέρα από αυτή της ίδιας μας της δίψας για ομορφιά. Άλλοτε πάλι ευγενικός, μας αφήνει έρημους σαν παιδιά, ώστε να αυτοπροσδιοριστούμε, νηφάλια στοχεύοντας στην άρση της ματαιότητας των επιλογών μας. Ιδιοφυώς καταιγιστικός όσο και πληθωρικός. Εξαντλητικά τέλειος. Και δεν γνωρίζω ούτε καν ποιός είναι αυτός που έχει κάνει την εξαιρετική παραγωγή.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *