Βιογραφικό

Γεννήθηκα στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου 1962. Είμαι λοιπόν πάνω από 45 χρονών. Εμπίπτω δηλαδή σε διαφορετική ηλικιακή κατηγορία marketing: υποτίθεται λοιπόν ότι «τα πάθη έχουν καταλαγιάσει». Αρχικά σπούδασα Φυσική στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Εκεί, αγάπησα ακόμα περισσότερο τη μουσική και τους ανθρώπους. Έζησα ουσιαστικά μια δεύτερη και ελεύθερη παιδική ηλικία ξαναγνωρίζοντας τον κόσμο απ’ την αρχή πάνω σε μια γη με τους δικούς της ρυθμούς και νόμους. Καθώς έκανα παρέα σχεδόν αποκλειστικά με Κρητικούς, ενσωματώθηκα. Το 1985 έφτιαξα μαζί με τους αδερφούς Σφακιανάκη τους SeX BeAT, ένα τριμελές συγκρότημα νέου ροκ που άρχισε να παίζει σιγά-σιγά όλο και πιο άγρια. Η ιστορία μας κράτησε τέσσερα χρόνια και έφερε στο φως τρεις ανεξάρτητες κασέτες μέσα από την ανεξάρτητη εταιρία που επίσης ιδρύσαμε (την “Εκμετάλευση Tapes” – με ένα «λάμδα»), και μία τέταρτη κασέτα ακυκλοφόρητη. Έχω παίξει στη ζωή μου σε περισσότερες από 60 ροκ συναυλίες και εκδηλώσεις. Δεν είναι πολλές, όμως η ζωή, η καθημερινότητα και η αναπνοή μου βρίσκονταν στο ροκ από τις 13 Ιανουαρίου 1979 μέχρι την άνοιξη του 1989, όπου συνειδητοποίησα ότι η χώρα μου, η Ελλάδα, κάπως δεν το ήθελε καθόλου αυτό που εγώ έκανα από τις μέρες μου πάνω στη γη. Έτσι άρχισα να διαβάζω ξανά. Πρώτα Oscar Wilde, και μετά, το ίδιο, το δύσκολο έτος 1989, την «Κλασική Παράδοση» του Gilbert Highet, βιβλίο που έμελλε να μου αλλάξει τη ζωή. Γράφηκα στο τμήμα Φωτογραφίας του ΑΚΤΟ – για να έχω κάτι να ασχολούμαι – αφού δούλεψα για ένα διάστημα στην Εθνική Στατιστική Υπηρεσία με το μηχανάκι μου, ένα γκρίζο 50άρι Honda – ένα παπί – και ταυτόχρονα κατόρθωσα να περάσω με κατατακτήριες εξετάσεις στο δεύτερο έτος σπουδών του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μοναδικό μου εφόδιο σ’ αυτή τη δοκιμασία ήταν οι γνώσεις από την Ιστορία και την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία που είχα αποκτήσει στο Λύκειο. Όμως κι εκεί, δυστυχώς, δεν συνάντησα τον ήλιο που ανέδυαν τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα επανακαθορίζοντας την αντίληψή μου: η Βυζαντινή Αρχαιολογία κρατούσε ισχυρό μερίδιο στο πρόγραμμα σπουδών – κάτι που με απωθούσε.
Έφυγα και πήγα στη Μυτιλήνη. Έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου και πέρασα και εκεί σαν μεταπτυχιακός πια φοιτητής. Αφιερώθηκα στην επιστήμη που είχα επιλέξει, συγκεντρώνοντας πολλαπλές απαντήσεις για τα καίρια προβλήματα της ζωής. Γύρισα στην Αθήνα, έχοντας δοκιμαστεί πολύ τόσο σε γνωστικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο. Δούλεψα σε τοπικές εφημερίδες. Πέρασα από το Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξα εισηγητής σε οργανωμένα μεταπτυχιακά σεμινάρια. Δημοσιεύτηκαν εργασίες μου. Δούλεψα σε περιοδικά. Αφομοιώθηκα στις εκδόσεις. Πέρασα από τη διαφήμιση.
Τώρα ξέρω πως ζούμε σε μια «πρωτόγονη» κοινωνία γοήτρου και εργασίας, όπου το χρήμα, η γκλαμουριά και η υπουργική θέση προχωρούν χέρι με χέρι ανάλογα με το κοινωνικό φύλο του καθένα. Αλλά αυτό δεν ενοχλεί. Είναι μια επιστημονική αλήθεια. Ήμασταν και είμαστε – παρά την παγκοσμιοποίηση – μια χώρα της περιφέρειας, ελεύθερη όμως να πράττει, να δημιουργεί και να παράγει μέσα στον μικρόκοσμό της. Κι αυτή η ιστοσελίδα έχει σκοπό –εκτός από τα προφανή – να φιλοξενήσει και να αναδείξει κάτι από μια παραμελημένη τόσο σήμερα όσο και πάντα, αλλά ζωντανή όμως πτυχή αυτής της λαϊκής μας ζωτικότητας: κάτι από τα απαλά και τα βαθιά βήματα του Κόσμου: κάτι από τις μικρές καθημερινές μας ιστορίες. Ευπρόσδεκτοι όλοι σας για δημοσίευση…